“Denk je dat je de trein nog gaat halen?”

“Welke trein?”

“Moet je de trein niet halen dan?”

“Hoe kom je daar nu weer bij?! We zijn in het bos!”

“Dat dacht ik ook, voor onze rust toch?”

“Precies. Geniet van de stilte.”

“Waarom ren je dan?”

“…?”

“Ik kan je niet bijhouden en de kinderen al helemaal niet.”

“Oh”

“Ze wilde mooie spulletjes verzamelen weet je nog, vandaar die tas.”

“Ja, dat mag ook wel hoor.”

“Als ze steeds een sprintje moeten trekken om bij je te lopen, gaat dat niet echt lukken natuurlijk. Zo missen ze al het moois.”

Ben ik nu een vervelende volwassen met haast?

Of heb ik gewoon een ander wandeltempo?

Hoe je het ook bekijkt, de kinderen hebben er merkbaar last van. Ze hebben last van mijn tempo en inmiddels ook van die tas. Een tas die toch nutteloos is, want ze vinden op deze manier niks moois.

Deze hele wandeling schiet zijn doel voorbij.

We hadden van te voren een niet al te lange wandeling uitgestippeld (deel van de blauwe paaltjes, want de hele route was volgens ons te lang) en het doel van de kinderen was die tas vullen met spullen voor in hun zelfgebouwde kasteel.

Simpel toch?

rein-halen-wetenschap-en-technologie-onderwijs

Ik heb alleen totaal geen aandacht voor het doel van de kinderen.

Mijn prioriteit ligt bij het afleggen van het parcours. Inderdaad alsof er een trein te halen is.

De kinderen hebben hun eigen tempo en een eigen plan. En toch eigenlijk een mooi plan ook. En ineens zie ik in dat hun plan de essentie raakt. De essentie van wat wandelen is, al dan niet in een bos.

Het einddoel halen is niet belangrijk maar juist de weg ernaar toe.
(De weg zelf is je bestemming zei  Confucius een Chinees filosoof  van lang geleden. Ik vind trouwens 116 citaten van hem best veel…)

Wellicht ga ik al die wijsheiden nog leren via mijn kinderen. Zijn zij niet stiekem gewoon alwetend geboren?

Mijn citaat:

Kinderen zijn je beste leermeester

 

Lees meer:

Ja, handig!

Ontvang elke week een inspirerend lesidee in de nieuwsbrief